"يک نصيحت بشنو از من کندر آن نبود غرض" نامه...

اگه عادت داری روزی پنجاه و هشت دفعه بخندی ...

اگه هر موقع ميخندی قيافه ات شبيه خرس مهربون ميشه ...

اگه دلت حتی واسه گربه های بيخانمان مملکتت هم ميسوزه ...

اگه فکر ميکنی با غول بيابونی ترين موجود دنيا هم ميشه پای ميز مذاکره نشست ...

اگه معتقدی بايد اسم و حتی عکس خانوادگی مفسدان اقتصادی رو روی بزرگترين بيلبردهای تبليغاتی سطح شهر در معرض ديد عموم قرار داد تا درس عبرتی باشد برای سايرين ...

اگه عادت داری تو تمام سخنرانی هات همه ی حرفات رو از مستقيم ترين راه ممکن بزنی و هی پته٬ مته ی اين آمريکا و اسرائيل رو بريزی رو آب ...

اگه ميخوای سر به تن هر چی کومونيست و صهيونيست و فاشيست تو دنياهست نباشه و در اين راه استفاده از چماق دسته بلند رو از همه ی راه ها موثرتر ميدونی ...

اگه تمام تلاشت رو ميکنی تا روزی برسه که ملت شريف ايران همگی هر روز صبح٬ پای يک سفره نون پنير "نفت" بزنن تو رگ ...

و بالاخره اينکه٬ اگه بعد از آخرين سخنرانيت يکی از ماشينهای محافظت توسط يک سری اشرار کته کله و خودفروخته و البته معلوم الحال٬ با خمپاره به هوا فرستاده بشه و تو کک ات هم نگزه !!

هر کاری ميخوای بکنی بکن... فقط جون مادرت کانديدای رئيس جمهوری نشو....

چون در غير اينصورت بزودی عنوان "رئيس جمهور منتخب ملت" رو از آن خودت ميکنی و روزی بعد از رفتنت مردم خواهند گفت:

او يک فرشته بود !!!!!